• ՆԱԽԱԲԱՆ
• ԿԱՌՈՒՑՎԱԾՔ
•  
• ՄԱՍՆԱԿԻՑՆԵՐ

Վերջ՚ ռոք օպերայի սյուժեյի հիմքում մեծանուն գրող Մ. Իշխանի ՙՄեռնիլը որքան դժվար է՚ պիեսն է, ուր արծարծվում է պատմական անարդարությունից պարտադրված, սփյուռքում մեծացած մարդու զավեշտական ողբերգությունը:
Ջեյմս Արամյանը օպերայի գլխավոր կերպարն է, որը վթարի ենթարկվելով տեղափոխվում է հիվանդանոց: Բժիշկները տեսնելով նրա մոտալուտ մահը ուղեղը տեղափոխում և պատվաստում են այլազգի մի հիվանդի: Ջեյմսի հոգին չի ընդունվում երկնքում Գաբրիել Հրեշտակապետի և Միքայել զորապետի կողմից, պատճառաբանելով` մեռյալի անհասկանալի, ՙկիսատ-պռատ՚ լինելը և հետ է ուղարկվում երկիր: Արամյանի հոգին մասնակցում է իր մարմնի հուղարկավորությանը և վերադառնալով` ոգևորված նորից փորձում է մտնել ՙերկնային արքայություն՚: Զավեշտական տրագիկոմիկ տեսարանները հաջորդում են միմյանց և նա մնում է երկնքի ու երկրի խաչմերուկում` դժգոհելով հայի թափառական բախտից: Երկրում ողբերգություն է ապրում նաև նոր ուղեղով պատվաստաված հիվանդը, որը պարբերաբար ՙցնդած՚ մտքեր է ասում իր գաղթական ընտանիքի զավակ լինելու մասին, որով և մերժվում է իր սիրուց և հասարակությունից:
Երկու տառապյալները, որոնք չափն անցած գիտության զոհերն են սկսում են երկրի և երկնքի միջև ՙինքնագործունեությամբ՚ զբաղվել, հետևաբար սրբերին գժտության հրահրել: Դեպքերի զավեշտական հաջորդականությունը ծնում է ՙխոստացված ջրհեղեղը՚` պայմանավորված մարդկության այլևս անհանդուրժելի մեղքերով, գիտության ոչաստվածահաճո մղումներով, տմարդի այլասերվածությամբ: Մարդկության կործանմանը միտված անձրևն իրականում ծառայում է մեղայականի և մաքրագործման համար: